برای همیشه خدا نگهدار

بعد از  حدود ۱ ماه نوشتم اما به گونه ای دیگر

         غروب نخواهد کرد

        گل ها جواب زمینند  به سلام آفتاب ،

          نه زمستانی باش که بلرزانی

          نه تابستانی باش که بسوزانی

          بهاری باش تا برویانی

 ای باغبان! رهایم کن!

          من بی‌نیاز زحمت پرچین و قیّمم!

ای مهربان،

رویاندنم کافی است!

                              بگذار بالیدن بیاموزم!

سخت است آری در تب و طوفان، بی تکیه بر دیوار، روییدن!

می‌دانمت...

می‌دانمت اما نیاز من...

                             رؤیای من...

                                      اما غرور من...!

در حسرت پروانه‌ها ماندم...

                   من ریشه در خاکم رهایم کن!

از قیّم وابستگی‌هایت

                             روزی جدایم کن...! جدایم کن!

ای باغبان از من چه می‌دانی!؟

          بگذار بی‌تردید در پای اقاقی‌ها بپیچم!

                                      این بودن من ‌است!

                  از کجا پیداست...!؟

                             شاید که من نیلوفرت باشم!!

تورا گم کرده ام امروز ...
     و حالا لحظه هاي من ...
     گرفتار سکوتي سرد و سنگينند ...
     و چشمانم که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند  ... 

      نمي داني چه غمگينند !!!  چراغ روشن شب بود ...
     برايم چشم هايت
     و نمي دانم چه خواهد شد پر از دلشوره ام ...
     بي تاب و دلگيرم ...
     کجا ماندي که من بي تو هزاران بار ، در هر لحظه مي ميرم.

در سایه سار سکوت تلخ غروب همین امروز

     به پای صحبت تو خواهم نشست

     و می نویسم از تنهایی از بیگانگی از عشق و از غم

    ای کاش می توانستم لحظه ای دل را رها سازم

     و اشک را بدرقه راه سختی ها کنم.

     اما افسوس که قلبم در آستانه غمهای زندگی تیر می کشد

     و اجازه نفس کشیدن را از من می گیرد

     ای پروردگار خوبی ها خدای من کودکی را در چه سپری کردم

     جز اینکه نوجوانی قبل از جوانی طی شد

     و سایه خوشبختی را در این دو فاصله حتی مساوی ندیدم.

     جوانی از راه رسید همچون بهار

     ولی نه هر سال مثل بهار مثل پاییز مثل راه رفتن روی برگها...

     صدای پای جوانی من صدای خش خش برگهاست.

     کودکیم مثل باریدن باران بود گذشت.

    نوجوانیم مثل باد وزید مثل طوفان

    جوانی ام را نمی دانم به چه خواهد گذشت

    زندگی سرابی بیش نیست

    چرا که سالهاست به دنبال آن می دوم

    ولی هر بار سکوت زبانم را می گیـــــرد...

    ****

    اینک من جوانی خود را گم کرده ام

    هیچ کس کمکم نمی کند در یافتن آن

   زیرا همه در پی جـــوانی خود در جستجویند...

سلام ....بعد از حدود یک ماه تصمیم گرفتم دوباره بنویسم ...البته نه برای شما...برای .... چیزهایی که در دل داشتم و نتونستم به عزیزم بزنم  :

از سخنانی که به دوست داشتن ختم بشه متنفرم
از اشک هایی که به خاطر دوست داشتن ریخته بشه متنفرم
از روز آشنایی با تو متنفرم
از روزی که  به تو علاقمند شدم متنفرم
از این عشق افراطی متنفرم
از افکاری که به تو ختم می شود متنفرم
از سکوت پرمعنایت متنفرم
از واژه های محبت آمیزی که به تو ختم می شود ولی نمی شنوی متنفرم
از احساسی که به تو دارم متنفرم
از اینکه نمی توانم از تو متنفر شوم متنفرم
به خاطر روزهایی که به یاد تو گذراندم متاسفم
به خاطر بیداری شبهایم آن هم در فراق تو متاسفم
به خاطر چیزهایی که نوشتم و می نویسم متاسفم
به خاطر همه چیزهایی که در دل داشتم و بیرون نریختم متاسفم .

به خاطر سکوتم متاسفم.

به خاطر عشق یکطرفه ام به تو و به خاطر تنفرم هم متاسفم
به خاطر همه چیز متاسفم

دوستت داشتم .... دارم .... و خواهم داشت ....هیچکس در دلم جای تو را نخواهد گرفت .

که دوست داشتن تنها جاودانیست

نوروز جاودانه مبارک

    دل از سیـنه برون شد ز بس که تپید پـا

   سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند ...

   افسوس که قصه ی مادر بزرگ درست بود...

   که همیشه یکی بود یکی نبود

   در آشنایی امروز می نویسم تا در فراموشی فردا یادم کنی.

    آتش مقدس شک را

    آن چنان در من بیفروز

    تا همه یقین هایی را که در من نقش کرده اند بسوزد

    وآنگاه از پس توده ی این خاکستر

    لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی

    شسته از هر غبار طلوع کن

حرفهایی هست برای گفتن 

حکايت جالبي است که فراموش شدگان ، فراموش کنندگان را فراموش نخواهند کرد

امري براي انجام دادن

من نمی توانم ادعا کنم همواره به یاد کسانی هستم

تنها شادی  زندگی من این است که هیچ کس نمی داند

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم

   تا دوست را به ياري نخوانيم، براي او کاري مي کنيم و

   اين خود دل را شکيبا مي کند.

   طعم توفيق را مي چشاند.

   و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

   و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

   و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن

   در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است.

   در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند ياد

   "تنهايي" را درسرت زنده ميكند .

   "تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است .

   " تنها" بودن ، بودني به نيمه است

   و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي    " را احساس کردم.

من اكنون احساس مي كنم،

      بر تل خاكستري از همه آتش ها و اميدها و خواستن هايم،

      تنها مانده ام.

      و گرداگرد زمين خلوت را مي نگرم.

      و اعماق آسمان ساكت را مي نگرم.

      و خود را مي نگرم.

      و در اين نگريستن هاي همه دردناك و همه تلخ،

      اين سوال همواره در پيش نظرم پديدار است،

      و هر لحظه صريح تر و كوبنده تر

      كه تو اين جا چه مي كني؟

      امروز به خودم گفتم:

      من احساس مي كنم،

      كه نشسته ام زمان را مي نگرم كه مي گذرد.

      همين و همين.

هرگاه احساس كردي كه گناه كسي آنقدر بزرگ     

      است كه نميتواني او را ببخشي، بدانكه اشكال در

      كوچكي قلب توست، نه دربزرگي گناه او

خدایا! مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان،

       اضطراب‌های بزرگ، غم‌های ارجمند و

       حیرت‌های عظیم را به روحم عطا کن،

        لذت‌ها را به بندگانحقیرت بخش. .

خدايا ! به آنان که ادعاي عاشقي تو را دارند ........  

  بياموز ...

   که بزرگ ترين گناه شکستن دل آدميان است

        اگر تنهاترین تنها شوم باز خدا هست

              او جانشین همه نداشتن هاست

              نفرین هاو آفرین ها بی ثمر است

              اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند

              واز آسمان هول و کینه بر سرم بارد

              تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی

              ای پناهگاه ابدی

              تو می توانی جانشین همه بی پناهی ها شوی

             خداوندا

             اگر روزی بشر گردی   زحال ما خبر گردی

             پشیمان می شوی از قصه خلقت

             از این بودن از این بدعت 

             خداوندا

             تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا  

                    چه دشوار است

                    چه زجری می کشد آنکس که انسان است

                    و از احساس سرشار است

...می خندم

        همیشه حرفی بزنید که بتوانید آن را بنویسید

بگذار بمیرم که دگر همسفری نیست

در سینه من فرصت عشق دگری نیست

بعد از تو دلم عرصه تکرار بلا بود

آری دگر از عشق در اینجا خبری نیست

مایلم روزی که میمیرم مرا در تابوت سیاهی بگذارند تا همه بدانند در تاریکی به سر می برده ام دستهایم را از تابوت بیرون بگذارند تا همه بدانند به آنچه می خواستم نرسیدم چشمهایم را باز بگذارند تا همه بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام روی قبرم تکه یخی بگذارند تا مثل باران برایم اشک ریزد و روی سنگ قبرم چیزی ننویسند تا همه فراموشم کنند .

اگر آدم خوبی با تو بدی کرد،چنان وانمود کن که نفهميده‌ای. او توجه خواهد کرد و مدت زيادی مديون تو خواهد بود



شکوه دنيوی همچون دايره‌ای است بر سطح آب که لحظه به لحظه به بزرگی آن افزوده می‌شود و سپس در نهايت بزرگی هيچ می‌‌شود....

^{شايد آن روز که سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد کرد. خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت :هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچک و ياس زندگي اجبارست}

^{در این دنیا که مردانش عصا از کور می دزدند عجب خوش باورم من که محبت آرزو دارم}

 ^{دنيا را بد ساخته اند... کسی را که دوست داری،}

^{سه چيز در زندگی هيچگاه باز نمی گردند: زمان، کلمات و موقعيت ها. سه چيز در زندگی هيچگاه نبايد از  دست بروند: آرامش، اميد و صداقت. سه چيز در زندگی هيچگاه قطعی نيستند: رؤيا ها ، موفقيت و شانس . سه چيز در زندگی از با ارزش ترين ها هستند: عشق، اعتماد به نفس و دوستان}

من از شراب چشم تو گر مست می شدم

فارغ از این جهان و هر آنچه در آن هست می شدم

ای دل چه گویم به او که او دلدار تو نیست

قسم به پرستو ، آنگاه که جفتش میمیرد و تنها به آشیانه برمیگردد . چه غروب غریبی !

کاشکی دلـــــها همه مردانه قسمت ميشدند

خداوندا تو میدانی که انسان بودن


و ماندن در این دنیا چه دشوار است


چه رنجی میکشد آنکس که انسان است


و از احساس سر شار است

دکتر شریعتی